Bi zamanlar kizgin ve sivilceli kizlardik.. Hayattaki en buyuk derdimiz siniftaki yegane GI Joe’yla oynamayan cocugun beden dersinde kosarken hoplayan memelerimize attigi kesikler ve carsamba gunleri serbest kiyafette giymek icin yanip tutustugumuz yeni 501’mizdi. Ama hayat niyeyse cok zordu ve oglanlar bi b..dan anlamiyordu.
Sonra buyuduk. Hayattaki tek derdimiz aksam gidilicek 5. sinif clubdaki wanna be djleri tavlamak ve en yakin kiz arkadasimizdan 5 kilo zayif olmaya donustu. Oglanlar hala bi b..dan anlamiyordu ve hayat daha da zordu.
Bu sureclerde –kimi icin bir yil kimine bir omur- kizgin kadin sarkicilar imdadimiza kostu. Alanis, Tori, Skunk, Cranberries. Bissurumuz bissuru gece “are you thinking of me when you … her” diye diye zipladik, yavas sarkilarda bunalimli ve mistik gozukmeye calisarak kastirdik da kastirdik.
Sonra seneler gecti, Adina ister kultur emperyalizmi diyin ister globalizasyon ister bi tall skim milk caramel macchiato, starbuckslar falan etrafimizi sardi. Ortada eski guzel gunlerden eser yoktu ve herkesin bi nick’i vardi. Ne hikmetse daha da zorlasan hayatin kurtarilmis bolge soundtracklarinda hayal meyal duyulan kizgin kadin sarkicilarin sesi, Tiesto’yla bastirilmisti. Isin aci tarafi, tum olup bitenler normaldi ve hicbirimizi gocundurmamisti.
Sonra bigun Alanis’in cdleri Starbucks’da satilmaya basladi. Bob Dylan bile bu b.ku yemisti ve ortada sasilcak bisi yoktu. Yine de bi huzun dalgasi ahmak islatan gibi ustumuzden geciverdi. Jagged little pill bayanlar, bogazimiza takildi.

Usengecler icin bu post’un ozeti : bin’in muayyen gunu.

This entry was posted on Saturday, July 30th, 2005 at 08:50 and is filed under Turkiye, alanis morrissette, bob dylan, muzik. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.