bugun Ingilizceyi Turk aksaniyla, Turkceyi de Amerikan aksaniyla konusan biriyle tanistim. dediklerinin yarisindan cogunu anlamadim. acayip bi durum oldu..ben Amerika’dan gayet ozneli yuklemli cumleler kuruyorum karsimdaki cocuk Turkiye’den “teshekurlegh istanbul” diyen u2 havasinda..
benzer bi durumu bi Turk restoraninda sikca yasiyoruz..kapidaki hostes musterileri oyle bi hello’yla karsiliyor ki sanirsiniz Hugh Grant..sonra spesiyalleri saymaya gecince hanya konya tam manasiyla hayat buluyor elbet: vihevverinayskebabs.. ha bu iyi niyetli tuccar grubunu number one dj’i sendromundan muzdarip genclige bin defa tercih ederim o ayri mevzu..
gecenlerde guzide bi insanin sordugu soru kafamda yankilaniveriyor:
-bu insanlari kendi habitatlarinda mi goruntulediniz?
-he valla oole oldu…

This entry was posted on Thursday, November 24th, 2005 at 09:21 and is filed under asabiyet, boyle de bir insan var. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.