Posta idaresiyle anlaşamıyoruz. Acilen bi kitap lazım. Dedim Amazon’dan ısmarlayayım. Gerekli gereksiz bütün CD’ler geldi kitapdan tık yok. Ödevin deadline’i yumurta kapı hallerde. Ulan dedim lanet olsun vurdum kendimi yollara kitapçı kitapçı dolaştim elbette sonuncusundan çıktı meret. Bitap halde eve geldim ki bizimki posta kutusunda. Murphy’s rule. Hop.
Ertesi akşam Cenk Koray amca kutumuzu açtı. İçinde haftalardır heycanla beklenen kredi kartı zarfı ve korkuyla beklenen yeni kira sözleşmesi zarfı. Ben Steve Madden botlarım ve BCBG mor elbisem hayalleriyle kendimden geçtim ve evsiz barksız dımdızlak sokakta kalma tehlikesini falan unutup pür neşe Calıkuşu Feride havalarında merdivenleri çıkmaya başladım…ve alışmamış bünyede mutluluk durmaz hesabı 2. kata varamadan yere kapaklandım.
Dizim acayip acıdı. Olsun ben artık zenginim umursamadım ve eve girdim ve zarfı açtım. Bullocks. Yalancı plastik kart çıktı içinden. Aynı esnada insanın başının üstünde bi çatısı olmasının mor bir elbiseden daha önemli olduğunu kavrayan ulubey kira zarfını açtı veeee…yuppiyayaaaaa. Sadece 75 dolar artmiş kira.
Yani neymiş Allah baba bi kapıyı kapar bi kapıyı açarmıs. Mutluluğun hangi zarfın ardında olduğu belli olmazmıs. Posta idaresi o kadar da kötü diilmiş. Miş miş miş. Akşam yemeğinde Afrika’daki aç çocukları düşünerek tabağımdaki son pirinç tanesini de yedim ve huzur içinde uyudum. Sabah da kredi kartçılar aramasin mı? Göndericez üzülmeyin dediler. Öyle mutluyum ki. İçimden çatılara çıkıp bağırmak geliyor: “Buda amcaa bizi diskoya götürrr”