Vatan sınırları dışında yaşayan her insan evladı gibi arada ve de sırada canınız çok simit çeker ve dönsem mi ulan krizi yaşanır. Bazı krizler pretzel’le geçiştirilir bazıları size yüzlerce papellik THY biletine ya da kabarık bi Bloomingdales faturasına mal olur (bakınız thesaurus kadınlar ve alışveriş). Kimi zamansa kriz hamur işiyle ya da ihtiyacınız olmadığı gayet bariz dantelli zırt, boncuklu zart yahut şimdi moda ama iki ay sonra çapul bi ürün alımıyla geçiştirilemez duruma gelir dayanır.
Misal: ben. Uzunca zamandır Türk restoranlarında kanun sesi duyup gözlerin buğulanmasından Türkiye’ye taşınınca sahip olacağımı düşündüğüm paralel bi hayat için alışveriş yapmaya varan simalarda gezinmekteyim. Ki ceketdi, elbiseydi, topuktu new york’da seyrek saptığım otobanlar.
Bu kıvama gelince tabi ilk iş akraba/arkadaş başlıosun vıdılanmaya, çünkü biri senin yerine karar versin istiyosun. Sence dönim mi, peki nie dönmiyim, oralar güzel mı vs..vs..Hatta bi noktada konu peki sence ben güzel miyim’e gelio dayaniyo ah diorm kadın açma su iç dünyanı insanlara, açmaaaaa.
Enivey. Kafası çalışan, sempatik bi de üstüne medyatik bi arkadaşımı aldım karşıma. Seviyorum da. Dedim napim sence bi akıl ver. Mantıklı bi cvp bekliorm doal olarak. Ne bilim “kesin gelmelisin, acayip özledik”ya da “sakın gelme hayatta iş bulamazsın” falan gibi.. Ama şansıma sole bisi gelio karşıdan:
“bence gelmelisin bin”
“yaaa sahi mı peki niye sence?”
« çünkü günümüz dünyası batı ve doğu arasında bölünmüş durumda ve ben seni doğulular arasında görmek isterim!»

Oldu canım, görürsem söylerim diorum (içimden). Dışımdan söylemiorm çünkü arkadaşım teorik tartışmalara düşkün bi kimse ve ben Huntington takılcak durumda diilim. Bi de üstelik kendisi devamlı beni acayip insanlarla arkadaşlık etmekle itham eder durur. Bu durumda veciz bi atasözü geliyo akla mecburen: e ama şeker kız kendiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii…