Cuma gecesi Wizard of Oz pabuçlarımı giydim ve kendimi New York’un ve belki de dünyanın en eğlenceli drag queen-karoeke barı Lucky Chengs’de sahneye attım ve No Doubt’un dünyanın en şahane uyuz şarkısı Don’t Speak’e yepyeni bir kimlik kazandırdım.
Dawson’s Creek’de Joey ve Pacey öpüştüğünden beri bu kadar heycanlanmamıştım.
Onlarca insanın gözü önünde bet sesinizle şarkı söyleme korkusunu geçin, bir de sahnede olduğunuz süre boyunca Huysuz Virjin’in yanlarında kendi halinde bi komşu teyze kalacağı draq queen’lerce mutemadiyen aşağılanıyorsunuz.
Ben şahsen içimde kalmış bütün Madonna kompleksimi kustum ve zavalli A.’ya mikrofonu ya 1 ya 2 kere uzattım. Gerek seyirciyle kurduğum diyalog (-have you ever had a broken heart?-yeeeeeeeeeeessssssssssssssss –this one’s for you theennnn), gerek gerçekleştirdiğim progressive rap denemeleri (shut the f… up misterrrrr) gerekse enstrümantal kısımlarda yaptığım da-dap-dapdap-dadap doğaçlamalarıyla kendime yeni bir kariyerin kapılarını açtığıma inanıyorum.
Sonra başarımızı kutlamak için başka bi karoeke bara gittik ve performansımızı yineledik. Bu sefer A. da havaya girdiğinden iyice yorulduk ve her bar şarkıcısının program sonrası yaptığı gibi kendimizi bi işkembeciye attık. Bereket’in personeli bizim gibi ünlü 2 ismi ağırlamanın sevinciyle “nerelerdesiniz siz bakiym” dedi ve biz de turnede olduğumuzu bu yüzden formumuza dikkat ettiğimizi söyleyip soğansız bir döner ekmeği boluştuk. Uludağ gazozlarımızı paket yaptırırken acaba herşey pabuçların suçu muydu diye düşündüm ve kendi kendime söylendim:
“Toto, I’ve a feeling we’re not in Kansas anymore”